Kamina dunyosi

Ҳа, бугун Биринчи Президентимиз Ислом Каримовнинг туғилган куни. Ҳа, бугун Ислом бобомиз 80 ёшга тўлган бўларди. Ҳа, бугун ўзбекнинг буюк фарзанди туғилган сана кенг нишонланди. Тошкент ва Самарқанд шаҳарларида у кишининг ҳайкаллари ўтган йили очилган эди. Бугун эса Қарши шаҳрида учинчи ҳайкал очилди, Самарқандда Ҳазрати Хизр мажмуаси тайёр ҳолда зиёрат учун фойдаланишга топширилди.

Орадан шунча вақт ўтибди, Симпилисга бормай қўйибман. Иш кўпайиб кетди, деб овутаман-да ўзимни. Вақт йўқ, дейман. Барибир ўзимни алдайман. Мана, бугун насиб қилган экан, йўлга тушдим.

Мел Гибсон ўйнаган “Ватанпарвар” деган кино бор. Унда бош қаҳрамон ўз оиласини, болаларини ёвдан асраш учун урушга отланади. Тўғри, чунки Ватан остонадан бошланади.

Қишнинг қаҳратон кунларида чоллар иссиққина уйида ўтиради ёки дам олиш кунлари чойхонада чойхўрлик қилишади. Бизга таниш отахон ҳам бугун чойхонада экан. Ташқарида қалин қор ёғяпти, ичкарида эса чоллар гур-гур этиб кулар, ҳар замонда хўриллатиб кўк чой ичиб қўйишарди. Деворга илинган телевизорга қараб, гоҳ тиззаларига уриб, гоҳ қўлларини чарсиллатишар, баъзи-баъзида “жа бизбоп экан-да”, деб бақиришарди.

Симпилислик отахон билан чироқ ҳақидаги суҳбат босилган газета сонини кўтариб, ўша қишлоққа жўнадим. Отахонга бир кўрсатай, мақтанай, дедим. Балки яна бирор мавзуда мақола тайёрлаб келарман...

Таҳририятимизга келиб тушган ариза ва шикоятларнинг аксарияти Симпилис қишлоғидан экан. Бош муҳарриримиз мени дарҳол ўша қишлоққа юбориб, материал тайёрлаб келишни айтди. Отландим...

У чорраҳаларни ёмон кўрарди ёки қўрқарди. Умуман, йўлни кесиб ўтишни ёқтирмасди. Светофор чироқларига доимо амал қиларди. Лекин бир куни ўзи қўрққан воқеа содир бўлди. Йўлдан ўтаётганда машина уриб юборди...